معجزه‌ی خداوند
 
خواب بودم
نیلوفری شاداب
آمد و
          چشمانم را
                          آرام شکفت...
بیدار شدم رو به دریاها
رو به پشت‌دری‌های نارنجی
و پنجره
معجزه‌ی خداوند را
به من تعارف کرد.
آفتاب سلام گفت
و من دست‌هایش را
به احترام بوسیدم

و گفت:
«این روز
روز دیگری‌ست
با جهانی که تازه
با ـ تویی ـ
که تازه‌تری از باران
               از شکوفه! ...»

و آینه گفت:
«این هدیه
از دست‌های تشنه‌ای است
که لیوان‌های خالی
خود را به خاطر آن شکستند.
این کرامت چشمان ستاره‌ای
از تیر‌ه‌ی کبوتر و
                    آهوست
که دست نورانی‌اش
روی شانه‌ی غریبان است...!»
و گفت:
«تبریک!»
و لبخندش
پیراهنی آبی شد که پوشیدم
و چمدانی از آواز باران و
                                          دریا
که به دست گرفتم
و زائر شدم
همه‌ی جاده‌ها را
از هفت شهر عطار
تا نیستان تابنده‌ی مولانا
و شعله شعله خواندم
و قطره قطره
                  دل در مه
                       در باران دواندم
تازیانه خوردم
                       و رفتم...
زخم دیدم
                        و رفتم...   
درد کشیدم
                       و رفتم...
و شادمان بودم از آسمان
که لبخندش را
                            به لبم می‌بارید
و طربناک بودم
با ترانه‌هایی قدسی
که راه را
با ماه نو
                  نور می‌پاشید
و من در نور باران ایستادم
در سایه‌ساری از برگ‌های نیایش
و دست بر پوست سفت درخت
ایستادگی را   
                           زیارت کردم...
و در بوسه‌هایم
چمن‌زاری شکفت
با پرچینی از نغمه‌های دریا
زیارت‌گاهی قد کشید
                                         دست‌کار آسمان
و من در آستانه‌ی بلندش
تو را دیدم سارا
و در بارانی از
                               عطر سبز
                                             ایستادم
با چمدانی
که هنوز در دستم بود...


 
بانوی تابناک

.... و خداوند
                      می‌وزد
و درختان،
                    گیاهان
شادمان برای هم
                             دست تکان می‌دهند.
این جا
آرامش، آرام‌ترین لالایی‌ مادری ‌است
که مسیح را
                     در گهواره دارد.
و آن قدر عطر یاس
                             عطر نرگس
                                                 عطر ریحان
پیچنده و جاری‌ست
تا بشنوند
                از برگ
                           تا باد
از سنگ تا ستاره
ترنم نام بانوی تابناکی را
که آب‌های عالم
                                 به او سجده می‌کنند.
این‌جا
نبض زمین
نبض اشیاء
نبض سنگریزه و
                            کوه
با طنین نام خداوند می‌زند.
این‌جا
درند‌گان
                         گیاه‌خواری می‌کنند
و سرخ
             تنها
                    رنگی برای گل‌هاست
رنگی برای سیب
                            صبحدم
                                               انار...
سارا... سارا...
این‌جا جزیره‌ی توست
جزیره‌ی پروردگار !