نسخه چاپی ارسال به دوستان


فیروزه جدید


  
و ماهیانی که در آسمان شنا می‌کردند
گروس عبدالملکیان  ۱۳۸۷/۰۴/۲۰
چهار شعر

گروس عبدالملکیانگردنبند
از ماه
لکه‌ای بر پنجره مانده است
از تمام آب‌های جهان
قطره‌ای بر گونه‌ی تو

و مرزها آن‌قدر نقاشی خدا را خط خطی کردند
که خونِ خشک شده، دیگر
نام یک رنگ است

از فیل‌ها
گردنبندی بر گردن‌هایمان
و از نهنگ
شامی مفصل بر میز...

فردا صبح
انسان به کوچه می‌آید
و درختان از ترس
پشتِ گنجشک‌ها پنهان می‌شوند


***
 
دود، فقط نام‌های مختلفی دارد

رنگ سرخ
می‌تواند بنشیند بر درخت انار
لب‌های تو
یا
پیراهنِ پاره‌پاره‌ی یک سرباز

هیچ اتفاقی نمی‌افتد
ما
عادت داریم

ندیده‌ای؟!
همان انگشت که ماه را نشان می‌داد
ماشه را کشید
ندیده‌ای؟!
که از تمام آدم‌برفی‌ها
تنها
لکه‌ای آب مانده بر زمین

دود، فقط نام‌های مختلفی دارد
وگرنه سیگار من و خانه‌های خرمشهر
هر دو به آسمان رفتند


غروب را قدم زده‌ام
صبح زود را گذاشته‌ام برای مردن
و باد
که فکر می‌کردیم
تنها از دوسویمان می‌گذرد
عقربه را تکان داد و
ما پیر شدیم

باد،
رفتن بود

زندگی،
رفتن بود

آمدن،   
رفتن بود

انسان و ابر
در هزار شکل می‌گذرند

***
 
باروتِ نم‌کشیده


از همین دیروز بود
که هرچه آتش دیوانه شد
دیگر
آب، جوش نیامد

پرتقال‌ها
خورشیدهای بی‌شماری شدند
که صبح بر شاخه رسیدند
و ماهیانی که در آسمان شنا می‌کردند
از دهانه‌ی غاری که ما به آن ماه می‌گوییم
می‌آمدند و می‌رفتند

انگار
کسی قانون‌های جهان را عوض کرده بود
من ترسیدم
و رازِ دوست داشتنت را
مثل جنازه‌ای که هنوز گرم است
در خاک باغچه پنهان کردم

به دنبال تو
بر درها
دَر زدم
دریا باز کرد
اسب‌ها چنان می‌دویدند
که یالِ موج و موجِ یال
شعر را به هم می‌زد
برگشتم
و نقطه‌ای بیشتر برابرم نبود
آن‌قدر دور شده‌ بودم
که زمین
نقطه‌ای بیشتر نبود


فکر کن
در واگنی باشی
که از قطار جدا می‌شود
و پایی را که از ایستگاه برداشته‌ای
بر خاکِ رُسِ کویر بگذاری
چه کلماتی داشت
اگر با دهانِ کفش‌هایت شعر می‌گفتی!

من اما
بیشتر نگران عمر بودم
تا نگران آب
و نمی‌دانستم عمر، بدون آب
از گلویم پایین نمی‌رود
می‌ترسم
می‌ترسم از این خواب
که هر لحظه مرا دورتر می‌برد
و هرچه بیشتر شانه‌هایم را تکان می‌دهی
بیشتر خواب ساعتی را می‌بینم
که در گورستان زنگ می‌زند

فکر کن
به بارانی که از پیراهنت می‌گذرد
از پوستت می‌گذرد
و از درون
تو را غرق می‌کند

حالا
تو مرد خسته‌ای هستی
که کم‌کم بیشتر می‌شوی

در خیابان‌ها می‌دوی
و لااقل
همیشه چند دست
برای گرفتنِ زخم‌هات کم داری

در باران‌ها می‌دوی
و نمی‌دانی
خشم یک طپانچه‌ی خیس
دیگر به هیچ دردی نمی‌خورد.

آه، باروت نم‌کشیده‌ی من!
پرندگان به آسمان رفته‌اند
و خورشید
از هیزم پرندگان روشن است

این‌گونه‌است که تنها می‌شوم
و تو را چون مِیدانی از مین‌های خنثی نشده
بغل می‌کنم

حالا
می‌توانید یک دقیقه سکوت کنید!
.
.
.
.

می‌توانی
سنگی بر این شعر بگذاری
نامی بر آن ننویس!
بگذار فکر کنند
مردی
با این همه گلوله در سینه گریخته است

***

لولای در

تیرِ هوایی بی‌خطر!
تو آسمان را کُشتی

روز به سختی
از زیر در
از سوراخ کلیدها به درون آمد

اگر دست من بود
به خورشید مرخصی می‌دادم
به شب اضافه کار!
سیگاری روشن می‌کردم
و با دود
از هواکش کافه بیرون می‌رفتم
مِه می‌شدم در خیابان‌ها
که لااقل
این همه گم شدن را
اتفاقی کنم

برادرم!
چگونه پیدایت کنم
وقتی به یاد نمی‌آورم
چگونه گُمَت کرده‌ام

چه‌قدر کلمات تنهایند
چه‌قدر تاریکی آمده‌است
چه‌قدر کلمات در تاریکی جا عوض می‌کنند
چه‌قدر طبیعت لاغر شده است

به چیزهایی در اتاق
که چیزهایی هم نیستند
خیره می‌شوم
و دل خوش می‌کنم
به جیرجیر پرنده‌ای
که در لولای در گرفتار است

لینک مستقیم
     نظرات     
سلام ۲۰ تیر ۱۳۸۷
مثل همیشه عالی
مینا نفیسی ۲۳ تیر ۱۳۸۷
واقعا لذت بخش بود. هم به لحاظ تصاویر و اندیشه و هم به لحاظ زبان و ساخت.
نظر من ۰۵ مرداد ۱۳۸۷
واقعا عالی بودن.منو حسابی به فکر فرو بردن! ذهن بازی دارین که این توصیفات به ذهنتون می رسه. تبریک میگم
میثم ۱۶ مرداد ۱۳۸۷
نفس نفس نفس
مهدی.م ۲۴ مرداد ۱۳۸۷
تعابیر و تداعی تصاویر خیلی خوب از کار دراومده ، ولی گسیختگی توصیفات گهگاه موجب خستگی ذهن خواننده میشه، از طرفی به نظر میرسه عدم تعادل در پیچیدگی و سادگی تعابیر، یکپارچگی شعر را در عمق معانی یه هم میزنه. اما نکته فوق العاده نوع نگاه شماست که واقعا جای تقدیر داره و به نحوی چشمهای ما رو از ظاهری دیدن پدیده ها و رنگ های دوروبرمون می شوره...ممنون.
خاتون ۲۸ مرداد ۱۳۸۷
سلام ، آقا شعراتون عالیه ، با اجازتون من تو وبلاگم از شعر لولای در استفاده کردم البته با ذکر اسم شریفتون در پایان اون . منتظر اشعار قشنگ دیگتون می مونم . بایییییییییییییییییییییی
مجید ۲۹ دی ۱۳۸۷
مهم ترین مساله در شعر شما این است که تمام نمی شوند! دست از سر مخاطب بر نمی دارند حتی اگر کتاب را ببندی بخواهی ادامه ی زندگی را پی بگیری!!! در نظم و قانون کلی اشیا و احوال پیرامونمان اخلال ایجاد می کند... اکثر شعرهای شما پنج ستاره هستند. به خصوص در مجموعه ی جدید که پر از کشف ها عمیق شدن هاست. به شما تبریک می گویم و لذت می برم از خواندنتان.


 

طراحی سایت، هاست (هاستینگ)، ثبت دامنه - رادکام